Συνέντευξη των MK-O στο ΠΟΠ & ΡΟΚ - Τεύχος 322 [Μάρτιος 2007]
Συντάκτης: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΓΥΡΟΠΟΥΛΟΣ

Το πρόσφατο ντεμπούτο των MK-O Ovation, χαρακτηρίζεται από πειραματική διάθεση, αρμονική συνύπαρξη διαφορετικών ειδών μουσικής και ταυτόχρονα είναι αρκετά προσιτό. Oι ΜΚ-Ο κερδίζουν έτσι τις εντυπώσεις και αποδεικνύουν ότι ένα εκλεπτυσμένο άκουσμα δεν απευθύνεται μόνο σε όσους έχουν ταυτίσει τη δυσκολία με την ποιότητα.

Οι MK-O αποτελούνται από δύο μουσικούς με αρκετά διαφορετική πορεία. Από τη μια ο Oannes (Σωκράτης Παπαχατζής) έχει σπουδάσει κλασικό πιάνο, έχει θητεύσει σε αρκετές εγχώριες rock και electronica μπάντες και έχει γράψει κινηματογραφική μουσική και από την άλλη η Μαρίνα Καναβάκη έχει σπουδάσει κλασικό πιάνο, τραγούδι, jazz αυτοσχεδιασμό και στο ντεμπούτο της Ποτέ και Τίποτα μελοποίησε στίχους του Ηλία Πετρόπουλου. Το ντεμπούτο τους Ovation μας άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, συνδυάζοντας σε ίσες περίπου αναλογίες πειραματικά και “pop” στοιχεία. Όπως μας αποκάλυψε ο Σωκράτης Παπαχατζής στην συνέντευξη που ακολουθεί, υπάρχει ήδη έτοιμο υλικό για ένα ακόμα μεγαλύτερης διάρκειας άλμπουμ που θα παρουσιάζει την pop πλευρά τους αλλά και θα εξερευνά πιο βαθιά την πειραματική. Χειμαρρώδης στο λόγο του ο Παπαχατζής, σχολίασε επίσης γιατί στην Ελλάδα κυριαρχούν οι “εύπεπτες” μουσικές φόρμες και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην μελοποίηση μηχανήματος(!) που έχει πραγματοποιήσει μαζί με τη Μαρίνα Καναβάκη.

-  Πώς προέκυψε η συνεργασία με τη Μαρίνα Καναβάκη ως MK-O; Προφανώς το έναυσμα για το Ovation έδωσε η συνεργασίας σας στην επανακυκλοφορία του Ποτέ Και Τίποτα σε πιο ηλεκτρονικό ύφος, σωστά;
Κατά βάση η συνεργασία υπήρχε από πριν, μια και είμαστε μαζί τα τελευταία 6 χρόνια. Tο Ποτέ και Τίποτα “revisited” (2004) ήταν η πρώτη φορά που βγήκε προς τα έξω.

- Ακούγοντας κανείς το άλμπουμ σας θα βρει στοιχεία, ψυχεδελικά, progressive, rock, ethnic και pop μεταξύ άλλων. Προφανώς είστε ένα σχήμα που αρέσκεται στο να πειραματίζεται με τον ήχο του και με διαφορετικές μουσικές κουλτούρες, σωστά;
Βεβαίως, αλλά με μια επιφύλαξη ως προς τη χρήση του όρου “πειραματισμός”, γιατί στην εποχή μας κάποιοι επιχειρούν να τον ταυτίσουν με την ασάφεια και τη θολούρα. Τα κομμάτια μας είναι οργανωμένα γύρω από θεματικούς πυρήνες, έχουν αρχή, μέση και τέλος. Γράφονται κατά κανόνα σε μια παρτιτούρα ή κάποιο όργανο. Ο ηχητικός πειραματισμός, τα samples κ.λ.π. επακολουθούν. Όλα τα κομμάτια μπορούν να σταθούν, νομίζουμε, ακόμα και τελείως γυμνά, με φωνή και πιάνo. Δεν πιστεύουμε τόσο στη χρήση του στούντιο ως εργαλείου σύνθεσης.

- Δεδομένου ότι το Ovation χαρακτηρίζεται από το συνδυασμό διαφορετικών επιρροών, πώς καταφέρατε να μην καταλήξει σε ένα άκομψο κολάζ αλλά σε ένα εντυπωσιακά συμπαγές άλμπουμ;
Επ’ αυτού θα σας γελάσουμε... Ο καλλιτέχνης κάνει αυτό που αισθάνεται σωστό. Παίζει φυσικά ρόλο το πώς “επιβλέπεις” ή “διορθώνεις” κατόπιν εορτής αυτό που έφτιαξες, αλλά την ώρα που το κάνεις, λειτουργείς με το αίσθημα και το ένστικτό σου. Αυτό ως προς το κάθε κομμάτι ξεχωριστά. Ως προς το άλμπουμ ως σύνολο, μας απασχόλησε αρκετά το ποια κομμάτια θα διαλέγαμε, και βέβαια η σειρά τους.

- Ποιες είναι οι βασικές επιρροές των MK-O;
Όλα όσα αγαπήσαμε μέσα στα χρόνια. Εν αρχή φυσικά κάποια ελληνικά ακούσματα, Τσιτσάνης, Βαμβακάρης, Άκης Πάνου, Χατζιδάκις, Σαββόπουλος... Από κει και πέρα, η κλασική (έχουμε περάσει και οι δύο από τα ωδεία), τα blues, η ψυχεδέλεια, το progressive, το punk και το new wave, το techno, το industrial. Μερικά ονόματα, τελείως ενδεικτικά: ο Σοπέν, ο Ντεμπισί, ο Σοστακόβιτς, οι Floyd, ο Ζάπα, ο Χαμίλ, ο Son House (όχι τόσο διάσημος bluesman, αλλά Θεός, δάσκαλος του Ρόμπερτ Τζόνσον και του Muddy Waters!), οι Damned (πάνω κι απ’ τους Sex Pistols!), οι Devo και οι Talking Heads, ο Τζεφ Μιλς (ο αγαπημένος μας από Detroit techno), οι Prodigy, οι Ministry… Όταν ακούς κάποιον να λέει “ακούω τα πάντα” σκέφτεσαι ότι πιθανόν αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι …δεν ακούει τίποτα. Αυτή δεν είναι η δική μας περίπτωση. Επικοινωνούμε με οτιδήποτε έχει μουσικό ενδιαφέρον, άσχετα αν πρόκειται για ένα δίσκο των Beatles, του Χρόνη Αηδονίδη, του Κολτρέιν ή των Slayer. Κι αυτό δε σημαίνει ότι “η μουσική είναι μία”, όπως λέγεται κατά κόρον, αλλά ότι ο κάθε άνθρωπος είναι στην πραγματικότητα πολλοί άνθρωποι.

- Παρόλο που η μουσική σας χαρακτηρίζεται από έντονο πειραματισμό ταυτόχρονα δεν είναι πολύ απρόσιτη. Πώς καταφέρατε κάτι τέτοιο τη στιγμή που οι πειραματικές μουσικές συνήθως δεν αποτελούν καθόλου εύκολο άκουσμα;
Σ’ αυτό έπαιξε ρόλο η επιλογή των κομματιών. Πιστέψτε μας, θα μπορούσαμε να φτιάξουμε ένα άλμπουμ πολύ πιο “δύσβατο”, το οποίο ίσως θα ενθουσίαζε κάποιους που έχουν ταυτίσει τη δυσκολία με την ποιότητα. Όμως, καλώς ή κακώς, μας ενδιέφερε, χωρίς να κάνουμε σκόντο, να ακουστούμε κατ’ αρχήν από όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους. Έτσι η λύση ήταν απλή. Διαλέγουμε τα πιο “βατά” κομμάτια για το ξεκίνημα και αφήνουμε τα πιο “εξεζητημένα” για αργότερα.
Γενικά άλλωστε, ηχογραφώντας ένα άλμπουμ, έχεις στο μυαλό σου ένα κοινό, έστω ιδεατό. Οφείλεις, από σεβασμό σ’ αυτό, να “βάλεις τα καλά σου”. Δεν μπορείς να ενθαρρύνεις πάνω από ένα σημείο τη σκοτεινή σου πλευρά, ούτε να αναλώνεσαι σε πειραματισμούς από την αρχή μέχρι το τέλος.

- Για ποιο κομμάτι του άλμπουμ σας είστε περισσότερο περήφανοι και γιατί;
Μην το πάρετε σαν κοινοτυπία, αλλά είμαστε υπερήφανοι για όλα εξίσου. Ίσως για συναισθηματικούς λόγους το “Eon”, γιατί ήταν το πρώτο κομμάτι που γράψαμε μαζί. Και, “μουσικολογικά” μιλώντας, όσο μπορεί να το κάνει κάποιος για δικό του κομμάτι, θα διαλέγαμε το “Hyperfunk”, ως τομή – γέφυρα ανάμεσα σε εποχές και είδη. Γενικά μας ενδιαφέρει ιδιαίτερα μια προσέγγιση στο funk και το techno με τακτικές progressive rock. Καταλήγεις έτσι καμιά φορά να κάνεις πράγματα που ακούγονται χορευτικά αλλά …δε χορεύονται, αλλά κι αυτό έχει την πλάκα του. Έτσι κι αλλιώς, αυτό που χορεύει είναι το μυαλό.

- Ο δίσκος είναι ένας από τους λίγους ιδιαίτερους, πειραματικούς δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια από εγχώρια γκρουπ. Γιατί πιστεύετε ότι οι Έλληνες δημιουργοί προτιμούν πιο “εύπεπτες” ή εμπορικές μουσικές φόρμες;
Είτε γιατί έχουν περιορισμένα ακούσματα, είτε γιατί θέλουν να ικανοποιήσουν την επιθυμία των εταιριών για άμεση “επιτυχία”, είτε και τα δύο. Άλλωστε, παρόλο που εσείς και εμείς πλήττουμε ακούγοντάς τα, η μεγάλη μάζα σ’ αυτά έχει μάθει. Δίνουν στην πελατεία τους αυτό που θέλει.
Στην Έρημη Χώρα μας, η μουσική είναι ταυτισμένη με το τρίλεπτο τραγούδι. Θα έχετε άλλωστε προσέξει ότι ένα από τα κοινά στοιχεία ανάμεσα στο ‘‘εμπορικό’’ και το “ποιοτικό” τραγούδι είναι οι στερεότυποι, δήθεν ερωτικοί στίχοι. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι “ποιοτικοί” (ψευτοέντεχνοι συνθέτες, τραγουδοποιοί του γλυκού νερού κ.λ.π.) χρησιμοποιούν πιο “ποιητικές” εκφράσεις, εξ ίσου στερεότυπες μ’ εκείνες που ακούμε στα καψουροτράγουδα. Ακριβώς όπως χρησιμοποιούν ένα πεπερασμένο κύκλο οργάνων... Βιολάκια, βιολοντσελάκια, ακκορντεονάκια... και έχουν πάντα αυτό το πένθιμο ύφος στις φωτογραφίες τους...

- Αν και, όπως ανέφερα πιο πάνω, το άλμπουμ σας δεν είναι απρόσιτο, δε φοβάστε μήπως λόγω του ιδιαίτερου, εκλεκτικού χαρακτήρα του, δε βρει ανταπόκριση στο κοινό;
Πάντα ανησυχείς για το αν θα έχει ανταπόκριση αυτό που κυκλοφόρησες, ακόμα κι αν πρόκειται για το δέκατο μετά από εννέα χρυσά άλμπουμ! Τι άλλο μπορείς να κάνεις, απ’ το να δώσεις τον καλύτερο εαυτό σου; Πιστεύουμε πάντως ότι υπάρχει ένα κοινό για τη μουσική μας και ότι είναι αρκετά μεγάλο. Ο κόσμος δεν είναι ανόητος όπως τον θέλουν ή τον θεωρούν κάποιοι. Απλώς δεν έχει πολλές επιλογές και, “δυστυχώς”, η μουσική είναι είδος πρώτης ανάγκης. Με την ίδια, λοιπόν, έννοια που ο πεινασμένος θα φάει το πρώτο πιάτο που θα του σερβίρουν, ο φιλόμουσος θα πέσει στην αγκαλιά του πρώτου σκυλο – έντεχνου που θ’ ακούσει από την παιδική του ηλικία. Έχει αισθήματα που χρειάζεται να “επενδύσει” επειγόντως. Αν του δινόταν περισσότερες επιλογές, αν άλλα πράγματα είχαν τη δυνατότητα να ακουστούν ευρύτερα, τα πράγματα θα ήταν αλλιώς.
Τα μηνύματα πάντως μέχρι τώρα είναι θετικά για το Ovation. Η υποδοχή από τους κριτικούς είναι πολύ ζεστή, ο δίσκος πάει καλά και η επισκεψιμότητα στο επίσημο site μας (www.mk-o.cm) αλλά και σ’ αυτό στο my space είναι εντυπωσιακά μεγάλη για τόσο μικρό διάστημα.

- Έχω διαβάσει πως παλιότερα έχετε μελοποιήσει ένα προσπέκτους μηχανήματος σε οπερετικό στιλ. Πώς ήταν το αποτέλεσμα, θα μπορούσε να σταθεί δισκογραφικά;
Το αποτέλεσμα βεβαίως δε θύμιζε τίποτα απ’ ό,τι ακούτε στο Ovation. Πέρα από την πλάκα, είχε ενδιαφέρον ο συνδυασμός της ψυχρής γλώσσας του προσπέκτους με το λυρικό, bell canto στιλ της μουσικής. Όπως έχει πλάκα, υποθέτουμε, μια σειρά άλλων κομματιών, με ελληνικό στίχο, όπου λυρικές επίσης μελωδίες συνδυάζονται με ακατονόμαστες βωμολοχίες από στιχουργικής απόψεως.
Δισκογραφικά; Ίσως εν είδει αποσπάσματος, αλλά δε νομίζουμε ότι υπάρχουν πολλοί που θα άντεχαν ολόκληρο το έργο. Το προσπέκτους είχε αρκετές σελίδες, ξέρετε...

- Στη σελίδα σας στο myspace διάβασα ότι το Ovation αποτελεί μέρος μιας σειράς από άλμπουμ που ήδη ετοιμάζετε. Υπάρχει δηλαδή και άλλο υλικό ολοκληρωμένο που πρόκειται να κυκλοφορήσει σύντομα και αν ναι, πόσο θα μοιάζει με το Ovation;
Υπάρχει άφθονο υλικό, ηχογραφημένο ή σε παρτιτούρες, που ελπίζουμε να κυκλοφορήσει σε λιγότερο από ένα χρόνο. Δεν έχουμε ακόμα κατασταλάξει ποια ακριβώς θα είναι τα κομμάτια, αλλά ως προς τη μορφή του άλμπουμ κλίνουμε προς ένα ακόμα μεγαλύτερης διάρκειας από τα 65 λεπτά του Ovation. Πιθανώς γύρω στα 78 λεπτά και χωρισμένο σε δύο μέρη. Το πρώτο θα έχει να κάνει περισσότερο με την “pop” πλευρά μας, τραγούδια και ηλεκτρονικά δηλαδή, και το δεύτερο θα είναι ...περιπετειώδες. Εννοούμε, πολύ περιπετειώδες, πολύ περισσότερο από το Ovation.

- Στο άμεσο μέλλον υπάρχουν σχέδια για ζωντανή παρουσίαση της μουσικής σας;
Και βέβαια, αλλά θα πρέπει οι συνθήκες να είναι ευνοϊκές. Να ξέρουμε δηλαδή ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις για να παρουσιάσουμε ζωντανά τα κομμάτια, με σεβασμό σ’ αυτά και στον κόσμο.

http://www.pop-rock.gr/music/_MAGAZINE/artist.asp?id_category=5&id_thema=1204&id_artist=9039